FÖSTUDAGSHUGLEIÐINGAR UM FJÖLBREYTILEIKA

HUGLEIÐING VIKUNNAR: ÚR VÖRN Í SÓKN

Í aðdraganda kosningabaráttunnar hef ég rætt við allskonar fólk um mikilvægi þess að frambjóðendur félagshyggjuflokka svari harðlínuhægrinu fullum hálsi fyrir kosningarnar í vor. Það skiptir gríðarlegu máli að flokkarnir taki skýra afstöðu gegn bakslaginu, með kvenfrelsi og réttindum jaðarsetts fólks.

Í vikunni fór ég svo með góðri vinkonu í hádegismat. Hún hefur lengi verið framarlega í mannréttindabaráttu á Íslandi og var helst til buguð fyrir minn smekk. Ég reyndi að peppa hana með því að tala um að það væri nú líka ágætt fólk í framboði svo það væri kannski einhver von. Þegar hún spurði hvað ég ætti við með góðir flokkar og hvaða flokkar það væru svaraði ég: „Nú, það eru til dæmis flokkar sem ætla ekki að leggja niður mannréttindaskrifstofuna.“
 

REALLY SÓLEY?

Ég heyrði um leið hvað þetta var ruglað. Ég var í alvöru að stappa stálinu í baráttukonu með því að segja henni að það væru til stjórnmálaflokkar sem ætli ekki að skerða mannréttindi. Það er búið að færa mörkin mín svo langt að ég er hætt að gera kröfur. Bið fólk bara kurteislega um að reyna að streitast gegn bakslaginu. Verð ofsaglöð þegar ég sé fólk mótmæla hatri og vona innilega að einhver flokkur muni verja lágmarks starfsemi til að tryggja öryggi og rétt jaðarsetts fólk í Reykjavík.

Hröð yfirferð á föstudagshugleiðingum mínum sýnir að þær hafa í langan tíma verið skrifaðar í vörn. Þær eru viðbragð við bakslagi, við þjóðarmorði, við rasisma og transfóbíu, við hatursorðræðu, við hundaflauti, við gaslýsingum, við skerðingu femínískrar þjónustu, við manosphere og fleira og fleira.

Bakslagið hefur skilgreint áherslurnar mínar. Aðförin að frelsi, réttindum og tilvist jaðarsetts fólks hefur tekið svo mikla orku að mér hefur ekki dottið í hug að fjalla um möguleg framfararskref, hvað þá krefjast þess af öðrum.
 

ÁRANGUR ÁFRAM EKKERT STOPP!

Aftur að hádegismatnum. Eftir að hafa flissað yfir þessu fáránlega peppi mínu ákváðum við vinkonurnar að snúa vörn í sókn. Það gagnast lítið að hittast aftur og aftur til að bölsótast yfir bakslagi og bugun. Við þurfum að taka dagskrárvaldið af harðlínuhægrinu og halda áfram þróun öruggs, góðs og inngildandi samfélags. Það er bara alls ekkert nóg að einhverjir flokkar ætli ekki að skerða mannréttindastarf borgarinnar í vor.

Flokkar sem kenna sig við frjálslyndi, félagshyggju, jafnaðarmennsku, femínisma og velferð hljóta að setja fram stefnumál sem lúta að auknu öryggi og frelsi fólks. Þau hljóta að ætla að kynna leiðir til að styrkja ungmenni á tímum mannhvelsins, leiðir til að tryggja öryggi kvenna og jaðarsetts fólks, kynna bætt eftirlit barnaverdnar, endurmat á virði kvennastarfa, fjölgun atvinnutækifæra fyrir fatlað fólk, fjölbreyttari leiðir til að læra íslensku, bætt aðgengi að opinberu húsnæði og áframhaldandi þróun kynjaðrar starfs- og fjárhagsáætlunargerðar svo örfá dæmi séu nefnd.

Ég skora hér með á frambjóðendur að snúa vörn í sókn. Ekki bara standa vörð um það sem þegar er gert. Kynnið frekar fleiri aðgerðir í þágu jafnréttis, fjölbreytileika og inngildingar í öllum sveitarfélögum. Plís, fattið upp á ferskum og framsæknum hugmyndum í samráði við hagsmunaaðila og grasrótarsamtök. Það veitir ekki af.
 
Bestu kveðjur,
Sóley